Het gezin en het leven:

De uitdagingen binnen de internationale fora

 

    De recente conferenties van de VN hebben op een onbeschaamde wijze de realiteit van het traditionele gezin aangevallen. Sinds de vele bijeenkomsten (vanaf 1995 maar ook eerden) georganiseerd door de VN en de VN-organen, waaronder het UNFPA (het Bevolkingsfonds), de WHO (de Wereldgezondheidsorganisatie), de Wereldbank, het UNDP (het Ontwikkelingsprogramma) etc., is de nefaste rol die deze organisatie en haar agentschappen vervullen ten aanzien van het gezin, aan het licht gekomen. Hiervoor wenden ze verscheidene middelen aan en deze worden ruimschoots verspreid via de T.V. 

    Enkele van deze middelen zijn: 

    De VN wordt wat betreft deze onderwerpen geÔnspireerd door het totalitaire agnosticisme. 

 

 

DE DUBBELZINNIGE BETEKENIS VAN HET BEGRIP 'GEZIN' 

 

    Artikel 16 uit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (1948) zegt: "Het gezin is het natuurlijke en fundamentele element van de samenleving en heeft recht op bescherming vanwege de samenleving en de staat". De geschiedenis van het ontstaan van dit artikel laat geen enkele twijfel na over de betekenis die de opstellers en de ondergetekenden van de Verklaring gegeven hebben aan het begrip gezin. In dit artikel wordt er duidelijk het traditionele, heterosexuele en monogame gezin bedoeld! 

 

    Van het ene gezin naar het andere?

    Vooral sinds de Vrouwenconferentie van Peking (1995) gebruikt de VN het begrip gezin voor alle soorten in onderlinge door overeenkomst gesloten relaties: homoseksuele en lesbische relaties, nieuw samengestelde gezinnen, ťťn-ouder gezinnen, en naar de toekomst toe ook nog de pedofiele en zelfs incestueuse relaties. 

    Het begrip gezin wordt voortaan dubbelzinnig gebruikt; haar betekenis wisselt naargelang de heersende afspraken en belangen.

 

    Een individuele antropologie 

    De verschillende betekenissen zijn een direct gevolg van een strikt individualistische antropologie, gesteund door het omringende neo-liberale klimaat. Door borg te staan voor deze antropologie, vangt de VN de instelling van het traditionele, natuurlijk geschapen gezin van eertijds in de strikken van elke gerechtelijke inrichting. In feite is het gezin de plaats waarin mensen zich engageren om samen een nieuwe gemeenschap te vormen die stabiel is en open staat voor het leven. Het gezin is de plaats van solidariteit, van instemmende onderlinge afhankelijkheid en van trouw. Vermits de VN hetzelfde statuut opvordert voor homoseksuele koppels als voor het gezin, bekrachtigt zij gerechtelijk de individuele verlangens van de leden van het homoseksuele koppel. Maar deze leden brengen geenszins het bestaan van een nieuwe sociale realiteit voort. Ze stichten geen gezin. Ze hebben geen enkele mogelijkheid tot het overdragen van het leven. Hun overeenkomst is gebaseerd op een verdrag voortkomend uit een consensus, per definitie steeds voor onderhandelen vatbaar. 

    Vandaar dat de VN borg staat voor de staten die reeds begonnen zijn met het minimaliseren van het belang van het gezin als instelling, door de ongebreidelde vrijheid van het individu hoog te achten. Zoals alle soorten relaties op dezelfde hoogte moeten geplaatst worden, zo moet de wel aan de verschillende soorten relaties ook dezelfde juridische voorrechten toekennen als diegene die het traditionele gezin geniet. 

    Het traditionele, heteroseksuele en monogame gezin is ontkracht door het feit dat de VN haar herleid heeft tot niets anders dan slechts ťťn van de verschillende vormen van louter contractuele relaties. Het huwelijk is herleid tot niets anders dan een privť-contract tussen individuen. Dit contract wordt opgemaakt, wordt gebroken, wordt heropgemaakt volgens de wil van van de contractuele partijen. Alles tezamen beschouwd is het huwelijk volledig geprivatiseerd. De realiteit van het huwelijk als natuurlijke instelling verdwijnt. Volgens de VN vindt het gezin slechts haar ontstaan door een privť-contract tussen individuen (en niet als vrucht van een huwelijk). Vandaar dat haar bestaan ook slechts afhangt van de duur van dat contract. Haar stabiliteit en de duur van haar bestaan zijn dus met een hypotheek belast. De kinderen, als deze er zijn, zullen hun gezin verliezen wanneer de verdragspartijen menen er belang bij te hebben af te zien van dit contract.

 

 

DE DOORBRAAK VAN DE IDEOLOGIE VAN 'HET GENDER'

 

    De ideologie van het gender is erop gericht het (traditionele) gezin te vernietigen. De twee voornaamste bronnen van deze ideologie zijn: het marxisme en het structuralisme. Ze is verder ook nog onderhevig geweest aan verscheidene invloeden, waaronder die van Wilhelm Reich en Hubert Marcuse. Reich verwerpt elke seksuele discipline en Marcuse verwerpt elke vorm van gezag.

 

    De klassenstrijd

    De ideologie van het gender neemt de interpretatie aan die Friedrich Engels aan de klassenstrijd geeft. Volgens Karl Marx is de klassenstrijd bij uitstek een strijd tussen de kapitalist en de proletariŽr. Voor Engels is deze vooreerst een strijd die zich verzet tegen de idee van de man als heer en meester en de vrouw als zijn slavin. Het heteroseksuele en monogame gezin zou de plaats bij uitstek zijn waar de vrouw uitgebuit en verdrukt wordt door de man. De bevrijding van de vrouw geschiedt dus via de vernietiging van het gezin. Eťnmaal bevrijd van de overheersing van de echtgenoot en de last van het moederschap, zal de vrouw haar plaats kunnen innemen in de produktiemaatschappij. 

    Zich inspirerend aan het structuralisme, beschouwt de ideologie van het gender daarenboven dat elke cultuur haar eigen gedragsregels stelt. Men verzekert dus dat de traditionele cultuur als voorbijgestreefd moet worden beschouwd, want deze verdrukt de vrouw. De vrouwen moeten de leiding nemen van een nieuwe culturele revolutie en deze zal nieuwe gedragsregels stellen. (De schaduw van Mao komt hier voorbij.) Deze nieuwe cultuur beweert dat de rolverschillen tussen de seksen geen enkel natuurlijk fundament hebben. Zij zijn slechts verschenen in een bepaald historisch tijdperk en het is nu tijd dat ze verdwijnen, want de odyssea-periode van de menselijke geschiedenis is voorbij. Het tijdperk van de vis (Ichtus), die van het Christendom, is beŽindigd; we zijn het tijdperk van de new age binnengetreden. 

    De ideologen van het gender verzekeren dat in realiteit de rolverschillen tussen man en vrouw louter historisch of cultureel bepaald zijn: zij zijn het product van een cultuur die aan het verdwijnen is. Het moeder-gevoel is geboren in de 18 de eeuw, maar de nieuwe cultuur zal de vrouw het moederschap ontnemen. Deze nieuwe cultuur zal al de verschillen moeten opheffen, vermits deze slechts overblijfselen zijn uit het tijdperk van de verdrukking van de vrouw door de man en van onderlinge ongelijkheid die niet meer passen in deze tijd. Deze nieuwe cultuur die systematisch verspreid wordt door de VN, eist de vernietiging van het gezin dat men als 'traditioneel' bestempelt.

    Volgens de cultuur, die men als 'gedeklasseerd' beschouwt, hebben man en vrouw verschillende rollen in het overdragen van het leven, rollen die natuurlijk bepaald zijn. Het gezin is het natuurlijk gevolg van het heteroseksuele gedrag van de man en de vrouw. Maar de nieuwe cultuur hecht totaal geen waarde aan de genitale verscheidenheid van man en vrouw. Ieder mag zijn eigen sekse kiezen. Daar deze verscheidenheid als onbeduidend wordt geacht, zijn de rollen van de man en de vrouw volstrekt uitwisselbaar. Deze ideologie wist elk verschil tussen realiteit en fictie uit waardoor ze juist haar totalitaire natuur onthult. 

    Voortaan zal de heteroseksualiteit slechts eigen zijn aan een specifiek statuut waarvan zij genoot in de traditionele cultuur. De uitwisselbaarheid van de seksen moet ingeschreven worden in de wetgeving. Vermits de rollen verbonden aan de genitale verschillen veroordeeld zijn, hebben begrippen zoals huwelijk, moederschap en vaderschap geen enkele waarde meer. Een opvallend teken van de invloed van deze ideologie is dat het woord moederschap reeds in werkelijkheid geschrapt is uit het einddocument van de VN-Vrouwenconferentie te Peking (1995).

 

    Wanneer de ethiek de moraal verdrijft

    Hier komen de heteroseksualiteit en de monogamie weer opnieuw naar voren als een manier van seksuele praktijk naast verschillende andere mogelijkheden, waarmee ze op hetzelfde voetstuk wordt geplaatst nl. met de homoseksualiteit, het lesbisch zijn, de biseksualiteit, het travestiet zijn, ... verschillende relaties gebaseerd op een consensus, etc. De gedragsregels van de zogezegd oude cultuur moeten afgeschaft worden. De wetgeving moet geen enkel belang hechten aan de genetische verschillen. De normen van de traditionele gezinsmoraal moeten begraven worden. Het recht op vrije seks van de individuen moet verbreid worden, vrijuit en zonder grenzen. De individualistische antropologie laat een ethiek na die slechts utilitair en hedonistisch van aard is. Zij kan niet gepaard gaan met ook maar enige verantwoordelijkheid tegenover elkaar. Volgens deze ethiek hoeft het individu slechts tegenover zichzelf verantwoording af te leggen voor de eigen daden. 

 

    Een marxistisch-liberale cocktail

    De betreurenswaardige invloed van de ideologie van het gender op het gezin is te wijten aan de nieuwe mensenrechten. De VN bedient zich van de ideologie van het gender als van een hefboom, niet alleen om het gezin te onderwerpen aan een radicale bestrijding, maar ook om haar te plaatsen onder een uitgesproken wil tot vernietiging. In deze ideologie bundelen zich de perverse zaden van het heftig fatalisme zoals men dit terugvindt in het marxisme en in het individualisme dat niet minder dwangmatig is dan het neo-liberalisme. De scheidingslijn tussen de klassenstrijd en de natuurlijke of kunstmatige selectie van de sterkste is heel dun. Deze ideologie is overgenomen door het merendeel van de VN-organen en door talloze NGO's (niet-gouvernementele organisaties). Te wijten aan deze medeplichtigheden die elkaar kruisen, spreidt deze ideologie haar vertakkingen overal uit, zelfs tot in de Europese Unie die deze vorm van ideologische kolonisatie blindelings heeft aanvaard. 

    De volgende twee voorbeelden zullen het perverse karakter van deze ideologie in het licht stellen. Het eerste betreft abortus. In het kader van de cultuur die door de ideologieŽn van het gender als voorbijgestreefd beschouwd wordt, betreffen de discussies het uit de strafwet halen en/of de vrijmaking van abortus. Deze twee woorden suggereren de idee van wettelijkheid of vrijstelling, maar niet van een recht. In het Engels sprak men van 'release' en niet van 'right', en in het Duits van 'Freigabe' en niet van 'Recht'. In het kader van de nieuwe cultuur (die geÔnspireerd is door de ideologie van het gender) komt abortus expliciet naar voren als een nieuw mensenrecht. En dit is eveneens het geval wat betreft homoseksualiteit: deze is opgevorderd als een nieuw recht. Kortom, de ideologie van het gender is rampzalig omdat zij nieuwe mensenrechten wil doorvoeren die niet alleen het bestaan van het gezin, maar ook het ongeboren leven, wat de meest zwakke schakel van de gezinsketen is, bedreigen.

 

 

 EEN MISLEIDING: DE NIEUWE MENSENRECHTEN 

 

    De nieuwe rechten nader bekeken. Onder hen behoren voorzeker de verschillende relationele vormen die we al besproken hebben. Maar hierbij eindigt het niet. Tot de nieuwe rechten die de VN oplegt, behoren ook de rechten op een reproduktieve gezondheid. Ook deze werken de vernietiging van het gezin in de hand. 

 

    De contraceptieve spiraal

    Eťn van die nieuwe rechten is het recht op contraceptie. Het verspreiden van de contraceptie, zowel de hormonale als de chirurgische, werd en wordt nog steeds verder ruimschoots beschermd en financieel gesteund door de VN en de VN- organen, waarvan de meest funeste het International Planned Parenthood Federation (IPPF) is. 

    De contraceptie vernietigt het gezin op verschillende manieren. Een kort overzicht van de escalatie hierin. Vooreerst treft de contraceptie de twee doelen van het huwelijk met volle gesel. Zij treft de fides, het woord van eeuwige trouw gegeven aan de echtgeno(o)t(e), vermits de contraceptie binnen de huwelijksrelatie een element van wantrouwen binnenvoert dat de vernietiger is van de liefde. Het is dan alsof de bruidegom aan zijn bruid zegt: "Liefste, ik houd van je op voorwaarde dat je niet vruchtbaar bent". Vervolgens kan de contraceptie de proles treffen, het ontvangen kind, vermits een groot aantal van de huidige contraceptieve preparaten ook een abortieve uitwerking hebben wanneer een nieuw leven ontstaat. Bovendien verwachten de gebruikers van de contraceptie hiervan een volkomen doeltreffendheid. Het recht op contraceptie impliceert dus het teruggrijpen naar het recht op abortus. Hieruit volgt dat, binnen de huwelijksband, het genot wordt beschouwd als het na te streven goed en het kind als het te vermijden risico. Door deze finaliteit van het huwelijk, nl. de voortplanting te verwerpen, brengt men het gezin op radicale wijze in gevaar. 

 

    Een nieuwe cultuur, een nieuwe opvoeding

    De VN en de VN-organen vallen het gezin op een nog meer geniepige manier aan door een wereldcampagne te houden voor seksuele opvoeding. Het beoogde publiek waarop in het bijzonder wordt gemikt, zijn de adolescenten. Deze moeten zonder beperking kunnen genieten van de reproduktieve rechten: de contraceptiva, de morning-after pil en abortus en dit in alle anonimiteit. De ouders hebben geen enkel recht op controle over die nieuwe rechten waartoe de adolescenten van alle kanten worden aangezet om ze uit te oefenen. 

    Het verbod aan de ouders om hun bijdrage te leveren, betreft niet alleen de seksuele opvoeding. In realiteit kondigt dit verbod het nakende niet-verantwoordelijk zijn van de ouders aan. Hen wordt stilaan elke controle over de opvoeding van hun kinderen uit handen genomen. De nieuwe cultuur voortkomende uit de ideologie van het gender, brengt een nieuwe opvoeding met zich mee: de opvoeding tot de nieuwe mensenrechten. Voor deze opvoeding kunnen de ouders niet instaan, vermits vooral zij nog gehecht zijn aan de voorbijgestreefde cultuur. De kinderen zullen dus een opvoeding moeten krijgen die ideologisch correct is (volgens de VN), in dit geval dus anti-gezin, en die zal gegeven worden in geheel het schoolse netwerk behoorlijk bestuurd van hogerhand.

 

    Waar zijn mijn broers ? 

    Het meest dramatische gevolg van de anti-gezinsprogramma's van de VN is de geboortedaling en de veroudering, hetgeen men over heel de wereld waarneemt. Dit dubbel fenomeen treft Europa op een dramatische wijze, vermits de geboorte-index hier 1,5 kinderen per vruchtbare vrouw bedraagt, terwijl dit minstens 2,1 zou moeten zijn opdat de generaties zouden vernieuwd worden. Voortaan zullen dus de weinige kinderen, die ontsnapt zijn aan contraceptie en abortus, bijna geen broers en zussen meer hebben, alsook bijna geen schoonbroers en schoonzussen, neefjes en nichtjes, nonkels en tantes! Vaarwel weigeliefde ouders! Het gezin verkeert niet slechts in crisis, het neigt weg te kwijnen door, gebrek aan een wezenlijk aantal. 

 

 

HET TOTALITAIRE AGNOSTICISME 

 

    Het agnostische relativisme 

    Aan de wortel van al de problemen die we hebben onderzocht, ontdekt men de ultieme bron van waaruit al de dwalingen van de VN voortkomen. Deze bron is het absolute relativisme, het oorspronkelijke agnosticisme. Dat is de kern van het probleem. Paus Johannes-Paulus II heeft dit dan ook behandeld in ťťn van zijn meest markante encyclieken, nl. Veritatis Splendor (1993). De mensen zouden (volgens het agnosticisme) niet bekwaam zijn om de waarheid te ontdekken, om te onderscheiden wat goed en kwaad is, om gerechtigheid te beoefenen. De VN heeft het realisme dat de volgende gronddocumenten heeft geÔnspireerd, verwaarloosd: Handvest van San Francisco (1945) en Universele Verklaring van de Mensenrechten (1948). Het is namens het realisme dat de bekende Verklaring de totalitarismen van eertijds veroordeelt en hun heropleving wil verhinderen. Realisme betekent hier dat dit aanzienlijk document (dat sommigen voor een museumstuk willen laten doorgaan) zich buigt voor de realiteit van de mens en voor de gelijkwaardigheid van allen en elkeen. Vanaf het prilste ontstaan van een mens, verdient hij behandeld te worden ais iemand die onder onvervreemdbare en onaantastbare rechten staat. Die rechten zijn hem niet verleend door de samenleving. Het is aan de samenleving om er nota van te nemen, ze te beschermen en ze te bevorderen. Het voornaamste van deze rechten is het recht op leven, dat dient te ontluiken binnen het gezin. Gans bet westers burgerlijk en strafwettelijk recht heeft als ultieme doel: het respect voor het leven en voor het gezin (hetgeen de grote Cicero reeds 'pursilla res publica' noemde). 

 

    Het afwijken naar gewelddadigheid 

    Deze realistische traditie is uitgejouwd geweest door de regimes die zich laten leiden door totalitaire ideologieŽn welke de wereld hebben ondergedompeld in bloed en tranen. Het is om deze traditie te redden en om de vrede en de ontwikkeling te garanderen dat de VN in 1945 werd gesticht. Maar die oorspronkelijke VN wordt miskend door die van vandaag. De huidige VN heeft ronduit haar rug toegekeerd aan de realistische traditie van haar jeugd. Zij heeft de geest overgenomen van een wereldbeweging en haar principes, die haar bestaan rechtvaardigen en haar werking wettigen, uitgejouwd. 

    Volgens de huidige VN komen de rechten van de mens en van het gezin niet voort uit de natuur der dingen. Want - zeggen ze - het is onmogelijk om op een objectieve wijze te weten wat juist is, wat goed is en wat waar is; wij moeten zelf beslissen wat juist, goed, waar, etc. is. Wij gaan derhalve een besprekingsprocedure op gang brengen, we gaan onderhandelen totdat we tot een consensus komen over wat de betekenis van het gezin is, wat de nieuwe relationele modellen zijn en wat de mensenrechten nu precies zijn. Tenslotte doen we beroep op de meerderheid van de stemmen om tot een beslissing te komen. De beslissing van de meerderheid moet dan gerespecteerd worden vermits zij de uitdrukking is van de algemene wil. 

    Degenen die standvastig vasthouden aan de realistische opvatting, breken de consensus af. Hierdoor worden zij de vijanden van de nieuwe mensenrechten. Dit moet aan de kaak gesteld worden. Ze moeten vervolgd worden door de aangestelde jurisdicties om de inbreuken op de nieuwe mensenrechten te onderscheiden. 

    We zitten dus midden in het gerechtelijk positivisme (de leer die slechts de gegevens van de ervaring erkent). Zoals bij Hobbes (Engels filosoof), valt het positief recht samen met de mensenrechten. Het recht heeft uitsluitend haar bron in de wil van de sterksten. Zelfs het recht op leven is afhankelijk van de consensus. Deze rechtsopvatting (die door Kelsen haar triomf vond in Duitsland, begin 20ste eeuw), vervormt het recht tot instrument van ideologische inlijving en van heerschappij. In plaats van de vrijheid te verdedigen en de meest zwakken te beschermen., beteugelt zij de vrijheid van denken en kan zij eender welke vorm van geweld wettigen.

 

    Van onverdraagzaamheid naar verdrukking

    Vertrekkende vanuit de analyse van het gezin, komen we tot het besluit dat de VN zodanig geŽvolueerd is dat ze onverdraagzaam, tiranniek en duister van aard geworden is. Een VN die zich reeds een internationale strafrechtelijke raad heeft toegeschreven en die naast nog andere taken, in het bijzonder de bevoegdheid zal hebben om de andersgezindheid te verdrukken. De politie wordt een nieuwe taak toegekend: zorgen voor de bescherming van het 'eenheidsdenken'. Wee hen die het traditionele gezin zullen blijven verdedigen, of die abortus en de reproduktieve rechten nog verder zullen bestrijden! Zij lopen binnenkort het risico beschuldigd te worden van misdaad tegen de nieuwe mensenrechten. De vervolging staat voor onze deur: individuele personen en instellingen die ideologisch onjuist zitten (volgens de VN), zullen weldra verraden worden voor de tribunalen van de nieuwe inquisitie omdat zij het leven en het gezin hebben willen verdedigen! Op hun beurt zullen de verdedigers van de nieuwe rechten een speciale juridische bescherming genieten en hun ijver zal beloond worden. 

 

    De souvereiniteit onder controle 

    Kortom, opdat het gezin niet meer als basiskern van de samenleving zou fungeren, moet men de staten dwingen hun wetgevingen aan te passen aan de nieuwe mensenrechten. Om dit te bereiken zal men gebruik maken van juridische en diplomatische instrumenten, zoals de conventies. Eenmaal bekrachtigd, zullen zij gezag verwerven in al de ondertekenende landen. Het facultatieve protocol van de conventie over het wegwerken van de discriminaties ten aanzien van de vrouw, neemt precies dezelfde wending aan. De inwilliging van de staten die nog twijfelen in geval van stemming, zullen, indien nodig, omgekocht worden bv. door terugbetaling van de reisonkosten. Wat betreft de weigerende staten: zij zullen onderworpen worden aan verdrukkingpraktijken, chantage en voorwaardelijke hulp. 

***

    We hadden willen beŽindigen met wat meer vreugdevollere mededelingen, want deze zijn er ook en we bereiden ze zorgvuldig voor in de Pontificale Raad voor het Gezin. Maar ze waren heden niet het onderwerp van deze uiteenzetting. 

    Er is een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken; een tijd voor oorlog en een tijd voor vrede, zegt Prediker (v. 3,7). De wereld zal geen vrede kennen zolang de monsterachtige wetten oorlog voeren tegen mensenlevens die zich niet kunnen verdedigen. Om het gezin te redden, moet er een einde komen aan de wettelijke slachting van de onschuldigen. Het is de sleutel tot de oplossing voor alle uitdagingen waarmee het gezin wordt geconfronteerd. Een samenleving die zichzelf democratisch noemt en die de uitschakeling van de meest zwakken wettigt, is een samenleving die reeds verstrikt is in de kloven van het totalitarisme. En de geschiedenis wordt uitgestippeld door de totalitarismen die zich hardnekkig toeleggen op het vernietigen van het gezin. 

    Tot eer en glorie van God en tot vreugde van de menselijke gemeenschap, heb- ben we een Paus die in de geschiedenis zal uitgeroepen worden als de Paus van de Mensenrechten, van het Gezin en van het Leven. Dank U, Heilige Vader, om ons vijf jaren geleden, deze zuil van liefde geschonken te hebben, nl. Evangelium Vitae. 

    Vandaag, zoals ten dage van zijn verkiezing, zegt de Vicaris van Christus ons: "Heb geen angst!". En waarom zouden we ook maar angst hebben ais door ons engagement voor het gezin en voor het leven, wij enkel echo zijn van het kloppend Hart van Jezus! Dat de Heilige Geest ons de genade schenkt om in elke mens het beeld van God te herkennen! En dat diezelfde Heilige Geest elk gezin maakt tot een afstraling van de glans van de DrieŽne God, die het Leven, de Waarheid en de Liefde is! 

 

Pro Vita - Gezin & Leven

Albert Geudensstraat19

2800Mechelen

To download the text, clik here: Het gezin en het leven (pdf file).