De nieuwe toren van Babel

 

Door Jules van Rooyen

Nucleus, Mei 2001

 

Jesse Helms, voorzitter van de machtige buitenlandse commissie in de Amerikaanse senaat, sprak onlangs de VN toe. Hij waarschuwde de wereldorganisatie voor bemoeiing met de internationale en binnenlandse aangelegenheden van de VS. Indien de VN, zo stelde hij, de 21ste eeuw wil overleven, dan moet zij haar grenzen kennen. Zoals de zaken er nu voor staan, menen vele Amerikanen dat de VN veel te grote ambities heeft. Zij wil meer zijn dan een effectieve organisatie voor humanitaire wereldhulp. Zij wil ook meer dan het handhaven van de vrede, het leveren van bewapeningsinspecteurs. Zij wil niet enkel een forum zijn voor de internationale diplomatie van de grootmachten. De Amerikaanse burger verdenkt de VN ervan een centrale autoriteit te willen worden met een nieuwe wereldorde, een wereldregering en een wereldwetgeving. Helms waarschuwde dat dit streven voor de Amerikaanse burger een onaanvaardbare ambitie is. Hij besloot zijn aanklacht met te stellen dat de VS met de ratificatie indertijd van het VN-Handvest, geen syllabe aan soevereiniteit hebben afgestaan aan de VN, en zo zal dat blijven!

 

Global governance

 

De stem van Helms is niet de enige die zich verzet tegen de global governance aspiraties van de VN. De weerstand groeit, zowel in bepaalde Franse kringen als onder de elite van meerdere ontwikkelingslanden. De Amerikaanse elite schijnt te beseffen dat m.n. tijdens de regering Clinton niet langer zij, maar anderen, de teugels in handen hadden. 

 

In zijn boek La face cachťe de L'ONU verwijst professor Schooyans naar de theorieŽn van de Oostenrijkse rechtsfilosoof Kelsen (1881-1973). Deze was een beroemd jurist en had het vooral over de rol van het internationaal recht, de rol van de Staat en de rechtstelsels in de staten. Kelsen schreef meerdere boeken over rechtshistorie en vooral over de analyse van het VN-recht. Het uitgangspunt is holistisch, dit betekent zonder erkenning van hogere metafysische of humanistische waarden als grondslagen van het recht, zoals deze nog verwoord werden in de mensenrechtenverklaring van 1948. Het doel is de Wereldstaat en de wettelijke basis die het bestaansrecht van deze staat moeten onderbouwen. Deze vormen de enige werkelijkheid waarbuiten niets of niemand eigenlijk nog bestaansrecht heeft. In die Wereldstad is er geen scheiding van machten. Kelsen heeft hiermee radicaal louter positief recht geschapen. Voor de organisatie van zijn Wereldstaat of samenleving is er alleen een piramidale structuur. Deze dwingt eerst de individuen zich blindelings te gehoorzamen aan de wetten van hun eigen staat en dwingt vervolgens de staten zich aan het internationaal recht te onderwerpen. De Wereldstaat van zijn kant neemt de rol van de afzonderlijke staten niet over. Het gaat dan om een controle op afstand door de top van de piramide. Deze bestaat dan enkel uit soevereine machthebbers die aan niets of niemand verantwoording verschuldigd zijn. Hun gezag en macht steunt op internationale bureaucratie en politionele controle. De voorstanders van deze wereldomspannende machtsconcentratie zijn volgens professor Schooyans uit de internationale vrijmetselarij. In hetzelfde werk stelt Schooyans dat het symbool van de piramide door Kelsen aangebracht eigenlijk niet toevallig is. In de vrijmetselaarssymboliek heeft deze piramide een bepaalde betekenis. Bij het aannemen van het symbool zou Kelsen de plaats van deze internationale hebben willen aangeven.

 

Een nieuw totalitarisme

 

Dit totalitarisme dat de internationale rechtsorde kan veroveren is zonder gezicht, collectief en dus anoniem. Het wordt gedragen door de New Age-ideologie. Ze is uit op ongebreidelde en ongecontroleerde macht voor een kleine elite en wil zich verspreiden over internationale gerechtshoven en beroepsinstanties met samenwerking van organen die nieuwe mensenrechten propageren zoals het recht op abortus. Allerhande niet gouvernementele organisaties of NGO's werken daaraan mee. Men vindt ze terug in de netwerken van de internationale media en de toppen van de regionale organisaties waartoe de Europese Unie reeds behoort. Zij streven allen hetzelfde doel na en willen het proces van de mondiale machtsconcentratie ten koste van de natiestaat en zo spoedig mogelijk bereiken. Deze structuur is steeds volgens Schooyans opgebouwd volgens de principes van Kelsen. De rol van de veiligheidsraad, het initiatiefrecht, de sociaal-economische Raad en de benoeming van de Secretaris-Generaal op voordracht van de Veiligheidsraad, wijzen daarop. De algemene vergadering van de natiestaten dient zich te houden aan het internationaal recht dat zelfs niet door hun toedoen wordt gecreŽerd maar wel door de VN-bureaucratie. Deze komt dan tot stand op basis van een vage consensus met vele hand- en spandiensten van de NGO'S. Democratische controle bestaat er niet. De staten lijken gevangen in een fuik dat buiten hen om is uitgezet. Het artikel van het verdrag die over het toezicht op de staten en handhaving van de internationale orde handelen, bevestigt de roeping van de VN om soeverein het internationaal recht te bepalen. Er is geen referentiekader en de competentie van de staten bij het tot stand komen van dit nieuwe recht ligt niet vast. De mensenrechten die zo belangrijk zijn in de juridische rol van de VN zijn dus niet het uitvloeisel van de wilsvorming door de lidstaten, maar wel vrucht van de bureaucratie. Er is dus geen sprake van dat de algemene vergadering zou optreden als een authentiek parlement en nog veel minder als wetgevend orgaan. De rechtsregels worden ontwikkeld langs de consensus binnen de beslotenheid van de VN-bureaucratie tegen de natiestaten in. Evenmin komt de rechtspraak van onderuit maar van de top van de piramide. Dat geldt nu ook vooral voor het internationaal straftribunaal dat op stapel staat en in Den Haag zou moeten worden gevestigd. Het Joegoslavisch tribunaal is daar een voorloper van. De basisuitgangspunten zijn zeker niet de democratische controle. Dit nieuwe tribunaal zal zelf de bestaande rechtsregels interpreteren en eigen regels ontwikkelen, los van rechtsstelsels van de natiestaten. Het tribunaal opereert zelfs in het geheim en wordt zijn eigen rechterÖ De mogelijke conflicten tussen de soevereiniteit van de natiestaat en de internationale orde zijn zelfs voor de VN niet te rechtvaardigen. De algemene vergadering heeft ook dit te aanvaarden. Zoniet zouden de staten hun 'eigen creatie' - het orgaan dat de internationale rechtsorde zou moeten handhaven - kortwieken. 

 

Het lijkt erop dat de staten een monster hebben gebaard dat hen nu zelf dreigt te verzwelgen. Want van hen wordt enkel verlangd dat zij zich aanpassen en hun nationaal rechtstelsel aanpassen aan de besluiten van de VN-democratie. Wij kennen dit fenomeen reeds in de Europese Unie. Toch schijnt een voorzichtige beweging hier te ontstaan vooral onder Duitse druk om het beginsel van subsidiariteit weer in te voeren. Het komt erop neer dat Brussel zich niet moet inlaten met zaken die de lidstaten zelf kunnen behartigen. Dit lijkt ook te beantwoorden aan de oorspronkelijke Europese structuur. De grondleggers ervan immers hebben in het oorspronkelijk verdrag helemaal niet de bedoeling gehad een Brusselse bureaucratie carte blanche te geven. De Commissie in Brussel is daarbij niet losgekoppeld van de vele ministerraden en zeker niet van de raad van de regeringsleiders. Heel anders is de VN-structuur. Eenmaal de bevoegdheden daar zijn gedelegeerd door de lidstaten aan de VN zelf, is de terugkoppeling naar de natiestaat niet meer mogelijk. Een verdragswijziging is door het heterogeen karakter van zovele lidstaten daardoor ook bijna niet meer mogelijk. Er is helemaal geen transparantie van het beleid noch bij besluitvorming noch bij beleidsvorming. Professor Schooyans toonde aan dat de vooroorlogse Volkenbond reeds dezelfde weg opging, maar dat de UNO en de UNESCO nu eigenlijk ook onder internationale vrijmetselarij staan. De natiestaten hebben geen keuze en zullen zich naar de regels van deze bureaucraten moeten voegen.

Bureaucratie: bron van rechtsregels

 

De VN heeft op vele plaatsen vertegenwoordigers met stafondersteuning. Deze maken deel uit van het systeem en van de bureaucratie die daardoor bron van rechtsregels wordt. Zij staan immers niet in dienst van een project van en voor derden, maar vooral onder controle van het machtscentrum op het VN-hoofdkwartier. Hier is de regel van antisubsidiariteit heilig. De ganse bureaucratie maakt regels en normen, kondigt ze af en verplicht ze. Dit beperkt zich niet tot een aantal terreinen, maar alle juridische instrumententen, zowel nationaal als internationaal, zijn nu voorwerp van gestuurde verandering in ťťn richting en doel. In plaats van de echte mensenrechten te bevorderen komt een internationaal rechtstelsel dat zelf de uitdrukking is van een eigen machtsstreven naar een totalitaire en absolute monarchie. De collectieve top erkent geen andere realiteit dan die van zichzelf. Hogere waarden kunnen geen dam voor hun wilsvorming betekenen. Het is een geraffineerde vorm van een nieuwe staatsterreur. Het betreft ook de kwesties die de leefsfeer bepalen van de individuele burgers. Vanuit het New Age-denken gaat het om de visie op de natiestaat, de multiculturele samenleving, de seksuele geaardheid, de man-vrouw verhouding, de verhouding ouders-kinderen, huwelijk en gezin, eugenisme, sterilisatie, abortus, euthanasie en andere ethische, biomedische terreinen.

 

Eigenlijk moeten de scharnierpunten aan het christelijk, menselijk en wereldbeeld verdwijnen. Wie de intieme levenssfeer van de mens beheerst, beheerst de mensheid, ongeacht de nationale grenzen of zelfs de economische of militaire kracht van een natiestaat. Het lijkt wel een nieuw kolonialisme zonder bezettingsleger of economische pressie. Vroeger, in 1948, was de bescherming van het menselijk leven het steunpunt en de basis van de nationale soevereiniteit. Nu wordt dit leven zelf oogmerk en manipulatie voor politiek. Professor Schooyans waarschuwt duidelijk dat dit nieuwe normenstelsel de wereldorganisatie dermate heeft omvormd dat zij een machtsstelsel werd dat uit is op controle over leven en streeft naar het beheersen van de leefsfeer van ieder burger en zijn gezin. Dit moet uiteraard ook uitmonden in controle over de staten. Voor hen wordt voorlopig de schijn opgehouden. 

 

Juridisch monster

 

De perversie van Kelsen en zijn volgelingen schuilt in de radicale benadering van het recht dat enkel positief is, dit wil zeggen afhangt van de macht zonder rem. In de visie van de school van Kelsen is het staatshandelen altijd legitiem dus altijd gerechtigd en moreel aanvaardbaar. Keslen diende wel het regime van de nazi's te ontvluchten, maar legitimeerde het achteraf. Hij ontwikkelde een theorie die losstaat van elk goed en kwaad. Voor hem was het recht geen bescherming meer van het individu, maar het instrument voor machtsuitoefening. Hij schreef zelfs nog tien jaar voor zijn dood dat vanuit wetenschap het rechtsstelsel van de Sovjets ook recht was omdat het de creatie van een staat was.

 

De bedoeling van de VN-democratie is nu precies hetzelfde. Alleen het positieve recht, wars van goed en kwaad, moet op de troon worden gezet.

 

Dit is de huidige inspiratie van het internationaal recht dat door de UNO gepropageerd wordt.

 

New Age

 

De gedachte van een wereldregering komt eigenlijk van de Amerikaanse president Wilson (1913-1921). De invloed van de Council of Foreign Relations mag evenmin worden onderschat. Dit is een machtige Amerikaanse lobby voor buitenlandse politiek. De gedachte van globale regering werd ondermeer door Willy Brandt terug opgenomen. Het einde van de koude oorlog was daar de aanleiding toe. Er werd zelfs een niet-gouvernementele organisatie opgericht onder de naam Commission on Global Governance ten voordele dus van een wereldregering. Deze organisatie opereert op zeer hoog niveau en zorgt voor de band tussen de wereldregering en de noodzakelijke duurzame ontwikkeling. Het rapport Our Global Neighbourhood, gepubliceerd in 1995, legt dit uit. Het project is gigantisch en utopisch. De verschillende VN-agentschappen moeten ministeries worden en een nieuwe juridische wereldorde moet worden gevestigd. In 1994 heeft het VN-agentschap voor ontwikkelingssamenwerking reeds de aanzet daartoe gegeven. De tekst werd door de Nederlandse Nobelprijswinnaar Jan Tinbergen geschreven. De stelling is dat het probleem van de mensheid niet meer door diverse nationale regeringen kan worden opgelost. Alleen een wereldregering zal dat kunnen. De instanties van de VN moeten dus worden versterkt en de consultatieve agentschappen ervan moeten uitvoerende organen of ministeries worden. De FAO, het Voedselagentschap zou het wereldministerie voor landbouw worden. Het agentschap voor industriŽle ontwikkeling UNIDO, wereldministerie voor industrie, het agentschap voor arbeid, ILO, het wereldministerie van sociale zaken. Tinbergen was zeer radicaal. Ook nieuwe instituties zouden moeten worden opgericht zoals de permanente wereldpolitie die de natiestaten voor het Internationale Hof zou kunnen dagen en nog allerhande andere op te richten speciale gerechtshoven. Hij schrikte er zelfs niet voor terug om sancties, zelfs militaire, te bepleiten tegen natiestaten die de uitspraak van het Hof niet zouden respecteren. Staten met paarse regeringen zullen deze utopie verwelkomen. De meeste staten zullen zich daartegen verzetten en hoogst waarschijnlijk ook de kersverse regering Bush. Zij zullen hun burgers willen beschermen. De VN-lobby is echter van oordeel de twee beschermingslinies van de mens, de natiestaat en het gezin, hoe dan ook in de weg staan en eigenlijk moeten worden opgeruimd door de nieuwe mensenrechten. Dit totalitarisme komt uit de mens alleen. De oorspronkelijke UNO-verklaring van 1948 stelt de mens wel centraal, maar hanteerde nog het christelijk-menselijk wereldbeeld. Politiek en economie moesten buigen voor het welzijn en het algemeen belang. De VN-bureaucraten willen deze verklaring in een andere richting uitbouwen, deze van het revolutionaire New-Age mensbeeld. In de praktijk zal dit enkel ten dienste staan van een kleine machtselite. De mens wordt lijdend voorwerp en ondergeschikt. Hij is een voorwerp van nut voor staat en economie. Daarom is de vernietiging van het gezin en de omverwerping van de natiestaat noodzakelijk voor de revolutionaire machtsovername. Een VN-wereldregering moet hoe dan ook op de troon. Zelfs Koffi Annan stelde bij de millenniumbijeenkomst in New York dat de VN het mondiale machtscentrum moest worden van een verlichte en soevereine elite. Eigenlijk is er oorlog tegen de mens, een oorlog die hem met de eliminatie van het gezin en de natiestaat wil verzwakken en hem als vrij en denkend persoon wil vernietigen. Het gaat om een oorlog die hem wil vervreemden van zijn weerbaarheid, zijn wil en verstand en zijn oorsprong als schepsel van God. Een wrede oorlog waarbij de reeds lang verkondigde dood van God onherroepelijk zal leiden naar de dood van de mens.

 

De auteur is actief in de Nederlandse CDA.